Het zintuiglijk materiaal is bekend onder vele namen: gematerialiseerde abstracties, sleutels tot het universum, wegen tot cultuur. Deze veelsoortige benamingen zouden wel eens een graadmeter kunnen zijn voor het enthousiasme dat de materialen wekken bij mensen die ze goed kennen.
Hoewel de materialen bedrieglijk eenvoudig van uiterlijk zijn, geven zij het zich ontwikkelende kind totale voldoening.

De reden voor het succes en de populariteit is ongetwijfeld dat ze kinderen in staat stellen die activiteiten te ontplooien die alle kinderen spontaan zullen uitvoeren. Want met of zonder speciaal materiaal gaan kinderen, indien ze daartoe in staat gesteld worden, dingen sorteren op grootte, vorm en kleur, op gevoel, klank, temperatuur en gewicht. Ze rangschikken van donker naar licht, van groot naar klein. Het zintuiglijk materiaal van Montessori laat ze echter hun zintuiglijke ervaringen op een gestructureerde, ordelijke en wetenschappelijke manier classificeren. De zintuiglijke materialen zijn mathematisch geordend. Ze isoleren een enkele eigenschap, waarbij de overige variabelen onveranderd blijven. Ze kennen een beperking in doel en omvang. Bovendien hebben de materialen een ingebouwde controle van de fout. Ze zijn geschikt voor individueel werk en voor herhaling. Hierdoor kunnen de kinderen het concept dat concreet aanwezig is in een stukje materiaal eruit halen, het benoemen en toepassen in de omgeving. Ze nemen daardoor de wereld om zich heen meer bewust waar. Het zintuiglijk materiaal legt door de helderheid van de geabstraheerde begrippen een stevige basis voor wiskunde, geometrie, biologie, aardrijkskunde, kunst en muziek. Door hun grote bereik nodigen zij de kinderen uit om alle mogelijkheden ervan ook werkelijk te onderzoeken. De controle van de fout die eigen is aan het zintuiglijk materiaal, maakt de kinderen zelfstandig. Ze zijn niet bang om fouten te maken en ervaren dat je van je fouten kunt leren.